كه در حدود امكانات آفريده‌ها وضع شده است . ميان خدا و مخلوقات تباين مطلق است پس هر آنچه در مخلوقات جايز باشد درباره خداوند محال است و بر عكس . با وجود چنين تباينى روشن مىشود كه نمىتوان خدا را تعريف كرد و صفاتش را مكشوف ساخت ، زيرا ما در فضاى مخلوقات زندگى مىكنيم و با صفتى آشنايى نداريم ، مگر به قدرى كه در يكى از مخلوقات وجود داشته باشد مثلًا صفت قدرت را در انسان ، در موج ، در طوفان ، در برق و اتم مىشناسيم و اگرچه صحيح است كه در تمامى اينها صفت قدرت وجود دارد . لكن بر حسب شناخت ما تماماً در مخلوقات موجودند و بنا به طبيعت تباين ميان خالق و مخلوق نمىتوانيم آنها را با خدا قياس كنيم و به همين ترتيب است صفت علم و حكومت و . . . ولى با اين وجود مىتوانيم از طريق شناخت صفات مخلوقات نظير علم و قدرت و حكومت به وجود همين صفات در آفريدگار به نحو بالاتر و والاتر پى ببريم ، آفريدگارى كه اين صفات را در مخلوقات به امانت گذاشته است ، ما گاه اين امور والاتر و بزرگتر از صفات مخلوقات را قدرت نامحدود و علم كامل و حكومت جاودانه مىخوانيم ، ولى مفهوم اين نامگذارى ايجاد پيوند ميان قدرت مخلوق و قدرت خالق نيست تا به گونه‌اى واحد در آيند چنانچه ايجاد پيوند ميان علم مخلوق و علم خالق و خواست مخلوق و خواست خالق ونظاير آن نيست ، زيرا هيچ رابطه‌اى ميان